Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

This June... - Αυτός ο Ιούνιος...






... τελειώνει με μικρές χαρές και λύπες, μεγάλες συνειδητοποιήσεις και τη βεβαιότητα ότι ο μήνας που ξεκινάει σε λίγα λεπτά θα είναι πολύ δύσκολος. 
Πολλές αλλαγές και απρόσμενες, όχι κακές αν το σκεφτεί κανείς καλά, αλλά γεννούν σκέψεις και ξεβολεύουν... Ξυπνούν ότι αφήσαμε να κοιμάται... 

... ends with small joys and sorrows, big realizations and the certainty that the month about to begin in just a few minutes is going to be very difficult.
Many changes, not bad if you come to think about it carefully, but they give room to thoughts and unsettle... Wake up what we let sleep...

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

à Paris!!! - in Paris!!! - Στο Παρίσι!!!





1st Night

1η Νύχτα



Είχα υποσχεθεί περισσότερες φωτογραφίες για να σας δείξω μερικά από τα πράγματα που είδα. Ωστόσο, πρέπει να πω ότι με απορρόφησαν τόσο αυτά που έβλεπα και δεν τράβηξα όσες φωτογραφίες θα ήθελα...


Notre Dame and the Square around it

Η Παναγία των Παρισίων και η Πλατεία της




The View from Pont Neuf

Η θέα από την Pont Neuf


I had promised more photos just to show you some of the things I saw, Yet, I must say that I was so drawn to what I was seeing that I did not take as many photos as I would have liked...




Last Day was Sunny... and I drank the most delicious chocolate ever!!!! Bastille...

Η τελευταία μέρα ήταν  ηλιόλουστη... και ήπια την πιο γευστική σοκολάτα που έγινε ποτέ!!!! Βαστίλλη...



The Last Night at L'Arc de Triomphe... "Our" house was nearby and at the last night we walked around this famous and amazing monument...

Η Τελευταία Νύχτα στην Αψίδα του Θριάμβου... Το σπίτι "μας" ήταν κοντά και την τελευταία νύχτα περπατήσαμε γύρω από αυτό το διάσημο και καταπληκτικό μνημείο...


Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

The Best Restaurant In Town - Το Καλύτερο Εστιατόριο Στην Πόλη






Είναι στο σπίτι. Στο δικό μου, στο δικό σας... Σε κάθε σπίτι. Φαγητό που μαγειρεύεται με αγάπη και φαντασία για να δημιουργήσεις ένα όμορφο περιβάλλον γι'αυτούς που αγαπάς. Και δε χρειάζεται να πάτε πουθενά... Ειδικά αν δεν έχετε χρήματα. Κάντε το σπίτι σας το μέρος στο οποίο θα αποδράσετε!!!

Is at home. Mine, yours... At any home really. Food cooked with love and imagination to create beautiful surroundings for the ones you love. And there's no need to go anywhere... Especially if you do not have money. Make your home your escaping place!!!

L'appel de Paris - The Call of Paris - Το Κάλεσμα του Παρισιού



Σας έχει τύχει ποτέ να πραγματοποιήσετε κάποιο όνειρο που είχατε για χρόνια; Αν ναι, πως νιώσατε; Ήταν τελικά αυτό που περιμένατε ή όχι; Θα προτιμούσατε να είχε μείνει τελικά ένα όνειρο;
Όσο το σκέφτεστε θα σας διηγηθώ τη δική μου εμπειρία από ένα παιδικό όνειρο που έγινε τελικά πραγματικότητα πριν τρεις μήνες, χάρη σε μια μοναδική φίλη και χαρισματική δασκάλα.
Από μικρή ήθελα να μάθω Γαλλικά και να πάω στο Παρίσι. Ήταν δύο επιθυμίες που δεν έσβησαν ποτέ αν και για χρόνια μπήκαν στο περιθώριο.Τελικά ξεκίνησα να μαθαίνω Γαλλικά πριν δύο χρόνια και κάτι. Πήρα το πτυχίο για το Β1 στις εξετάσεις του περασμένου Δεκεμβρίου, λίγο πριν η δασκάλα μου φύγει για ένα εξάμηνο στο Παρίσι.
Στις αρχές Φεβρουαρίου με κάλεσε να πάω να τη δω γιατί ήταν κρίμα να χαθεί η ευκαιρία τώρα που ήταν κι εκείνη εκεί. Ενθουσιάστηκα, αλλά προβληματίστηκα εξίσου. Ακόμα και με διαμονή εξασφαλισμένη τα έξοδα για να πάει κανείς στο Παρίσι - και γενικά στο εξωτερικό - είναι αρκετά. ΟΜΩΣ : κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Δεν ξέρεις ποτέ αν θα υπάρξει άλλη βολική συγκυρία.
Αποφάσισα λοιπόν να πάω. Και πήγα. Από την ώρα που μπήκα στο αεροπλάνο ήμουν ευτυχισμένη. Και για τρεις μέρες που έμεινα εκεί δεν σταμάτησα να είμαι ευτυχισμένη. Δεν γκρίνιαξα, δεν κουράστηκα, δεν πείνασα... Ήμουν απλά ήρεμη και χαρούμενη και πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια ένιωσα ξέγνοιαστη.
Το δωμάτιο που έμεινα μαζί με τη φίλη μου, ήταν τοσοδούλικο, αλλά όμορφο, ζεστό και φιλόξενο με τη πιο γλυκιά οικοδέσποινα.
Όσο για την πόλη... Προσωπικά, ήταν αδύνατο να νιώσω το γνήσιο ενθουσιασμό του τουρίστα που επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι. Για μένα ήταν απλά σα να ζούσα κάποτε εκεί, είχα φύγει για χρόνια, και τελικά είχα επιστρέψει στο φυσικό μου περιβάλλον. Όλα ήταν οικεία. Ίσως γιατί έχω γεννηθεί στο εξωτερικό. Ίσως γιατί ήμουν με έναν δικό μου άνθρωπο. Ίσως γιατί το φανταζόμουν για τόσα χρόνια που ήταν σα να βρισκόταν από παλιά το μυαλό μου εκεί. Δεν ξέρω.
Το Παρίσι είναι μια όμορφη πόλη. Δεν είναι καθαρή (αλλά ούτε η Αθήνα είναι), αλλά έχει μια μαγεία ξεχωριστή. Σε όλα τα μέρη που πήγαμε (και δεν ήταν καν όλα όσα ήθελα να δω, αλλά πραγματικά τι να προλάβει κανείς να δει μέσα σε 3 μέρες!) τα κτίρια ήταν υπέροχα και χαιρόσουν να περπατάς στους δρόμους τους. Η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από τους φούρνους ήταν μεθυστική. Μια ζεστή μπαγκέτα για πρωινό είναι ότι πρέπει για να ξεκινήσει η μέρα σου!!!
Και παρά το γεγονός ότι πολλά λέγονται για το μουντό καιρό του Παρισιού, εγώ το είδα και με έναν υπέροχο, ζεστό ήλιο, καθώς η τελευταία μου μέρα εκεί ήταν ηλιόλουστη και πανέμορφη!

Και τώρα πείτε μου, σας παρακαλώ : εσείς πως νιώσατε όταν είδατε ένα όνειρό σας να πραγματοποιείται;;;;



Has it ever happened to you, a dream you had for years to come true? If it has, how did you feel? Was it what you expected after all, or not? Would you have liked it better if it had remained a dream?
While you take your time thinking about it, I will narrate my experience form a childhood dream that came true three months ago, thanks to a unique friend and gifted teacher.
Since I was very little I wanted to learn French and go to Paris. They were two wishes that never faded away though they were put in the margin for many years. Finally, I started to learn French a bit more than two years ago. I got my B1 at the exams of last December, just before my teacher left to spend a semester to Paris.
At the beginning of February she invited me to visit for it would be a pity to lose the chance now that she was there. I was thrilled and troubled at the same time. Even with a secure stay the expenses to get to Paris – and anywhere abroad in general- are considerable.
HOWEVER : some things must be done when you get  the chance.
You never know if a convenient circumstance will come up again.
So, I decided to go. And I went. Since the time I got on the plane I was happy. And for the three days of my stay I did nit stop being so. I didn’t bitch about anything, I did not get tired, I did not get hungry… I was simply calm and happy and for the first time in many many years I felt carefree.
The room I stayed with my friend, was tiny, yet pretty, warm and hospitable with the sweetest hostess.
As for the city… Personally, it was impossible to feel the genuine enthusiasm of the tourist that visits Paris for the first time. For me it was simply as if I used to live there once, then I left for years, and finally returned to my natural habitat. Everything was familiar. Maybe because I was born abroad. Maybe because I was with someone I knew and  loved. Maybe because I used to imagine it for so many years that it was like my mind used to be there since the old days. I cannot tell.
Paris is a beautiful city. Not clean (but then again Athens is not very clean either, but possesses a special magic. To all the places we went (and  they were not even close enough to how many I wished to see, but really what could one manage to see in just 3 days!), the buildings were splendid and was glad to walk their streets. The smell of fresh bread from the patisseries was intoxicating. A warm baguette for breakfast is a great day starter!!!
And despite the fact that much are said about Paris’s dull weather, I saw it as well with a wonderful, warm sun as the last day there was sunny and marvelous!

And now, tell me, please : how did you feel when you saw one of your dreams come true???

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Summer!!! - Καλοκαίρι!!


Moody May - Κυκλοθυμικός Μάης






Δε σας φαίνεται κι εσάς λίγο διαφορετικός ο φετινός Μάης;; Σα να μην μπορεί να αποφασίσει τι διάθεση θα έχει...
Και μαζί του δυσκολεύομαι κι εγώ λίγο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι παρά τα περιστασιακά νεύρα και τη μελαγχολία μου, ωραία πράγματα ξεκίνησαν αυτό το μήνα. Και μου άρεσε...
Θα σας αφήσω με μερικές εκδοχές μαγιάτικου ουρανού... Και είναι όλες υπέροχες!





Doen't it seem a bit different this May, to you too? Like it cannot decide its mood.
And with it I've got truble too. yet, the truth is that despite the occasional irritation and my blues, nice things started this month.... And I liked it...
I will leave you with some versions of May sky... And they are all wonderful! 




Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

A Series of Unfortunate Events, Book Second : The Reptile Room - Μια Σειρά από Ατυχή Γεγονότα, Βιβλίο Δεύτερο : Το Δωμάτιο με τα Ερπετά






Τα αδελφάκια Μπωντλέρ μεταφέρονται από τον κύριο Πόε στον καινούριο τους κηδεμόνα, το θείο Μόντι. Ο θείος Μόντι δε μοιάζει σε τίποτα με τον Κόμη Όλαφ και τα τρία ορφανά σχεδόν ξεχνούν την κακοτυχία τους και για πρώτη φορά μετά το θάνατο των γονιών τους περνούν όμορφα με το θείο Μόντι και τα ερπετά του. Ο θείος Μόντι, βλέπετε, είναι ερπετολόγος και η Βάιολετ, ο Κλάους και η Σάννυ μαθαίνουν κοντά του τα πάντα για τα ερπετά. Πόσο θα διαρκέσουν οι ευτυχισμένες τους στιγμές, άραγε;;
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς είναι τόσο υπέροχο και ευκολοδιάβαστο όσο και το πρώτο και παρά τις οδηγίες του συγγραφέα σας παροτρύνω να το διαβάσετε. Αν έχετε ήδη διαβάσει το πρώτο δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε αγαπήσει τα τρία ορφανά αδέλφια. Αν όχι, τότε πραγματικά δεν ξέρω τι συμβαίνει με εσάς παιδιά!





The Baudelaire siblings are trasported by Mr. Poe to their new guardian, uncle Monty. Uncle Monty looks nothing like count Olaf and the three orhaned children almost forget their misfortune and for the first time since their parents death have a nice time with uncle Monty and his reptiles. Uncle Monty, you see, is an herpetologist and Violet, Claus and Sunny learn everything there is to know about reptiles beside him. How long the happy moments are going to last??
The second book of the series is as wonderful and easy read as the first one and despite the author's instructions I urge you to read it. If you have already read the first one there is not a chance that you have not loved the three orphan siblings. If not, then I really don't know what is wrong with you guys!

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Human Again... - Άνθρωπος ξανά...





...για 9 συνεχόμενες μέρες. Αν αυτό δεν είναι επιτυχία, τότε δεν ξέρω τι είναι....
Αύριο βράδυ επιστρέφω στη δουλειά. Αλλά προτιμώ να σκέφτομαι ότι αυτό το αύριο είναι ακόμα μακριά. Ακόμα είμαι σε διακοπές και για αυτές θα ήθελα να γράψω δύο λόγια...
Ξεκινάμε: είχα την ανάγκη να διαβάσω βιβλία. Ξανά. Είχα την έμπνευση να γράψω. Ξανά. Ήμουν ήρεμη.... Αξία πραγματικά ανεκτίμητη.  
Είναι ωραίο να ξανανακαλύπτεις τα χόμπι σου. Είναι αναζωογονητικό. Είναι... ανθρώπινο.  Όχι ότι η δουλειά είναι τόσο κουραστική. Απλά είναι τόσο μηχανική και απαιτεί τόσο γρήγορους ρυθμούς που πολύ συχνά ξεχνάς να είσαι άνθρωπος. Η ανάγκη για ανθρωπιά σε αντίθεση με την ανάγκη για φαγητό, νερό και ύπνο δε δίνει έντονα συμπτώματα. Είναι εύκολο να την παρακάμψεις. Γίνεσαι μηχανή χωρίς να το καταλάβεις. Το τραγικό είναι όταν νομίζεις ότι αυτή είναι η φυσιολογική, ανθρώπινη συμπεριφορά...
Το να λείπω από το σπίτι τουλάχιστον 12 ώρες και να προσπαθώ να μαζέψω όλες μου τις δουλειές σε 4 ώρες ήταν παραπάνω από κουραστικό. Ήταν εκνευριστικό. Ήταν αφύσικο. Όπως και το να μην κάνω πράγματα που μου αρέσουν μέσα στη μέρα ή να μην επικοινωνώ σωστά με τους ανθρώπους που αγαπώ...
Και όταν τελικά έρχεται η μέρα που  παίρνεις το ρεπό ή την άδειά σου, είσαι λιώμα. Και αν δεν έχεις παιδιά (και από αυτή την άποψη ευτυχώς που δεν έχω ακόμα) μπορείς να κοιμηθείς. Πολύ. Πάρα πολύ. Εγώ αυτό έκανα μεταξύ άλλων. Εκμεταλλεύτηκα τις μέρες αυτές και κοιμήθηκα και πέρασα χρόνο με τον άνθρωπό μου και ναι, ξεκίνησα να γράφω και να διαβάζω ξανά. Ακόμα και για το σπίτι έβαλα ένα χαλαρό πρόγραμμα κι έκανα μερικές δουλίτσες. Ήσυχα. Χωρίς να παραφορτώνω το ημερήσιο πρόγραμμα και χωρίς να πανικοβάλλομαι αν κάτι βαριόμουν τελικά να το κάνω...
Ακόμα και στο μπαλκόνι μου κάθισα για να γράψω, πίνοντας τσάι...
Αυτές τις μέρες κατάλαβα ότι ο χρόνος είναι κάτι αλήθεια πολύτιμο και αναγκαίο. Αναγκαίος όχι μόνο για να στριμώξεις χιλιάδες υποχρεώσεις αλλά και για να ηρεμήσεις ώστε να μπορέσεις να δεις και να απολαύσεις την ομορφιά του να είσαι άνθρωπος...
Κοίτα να δεις! Το αύριο ήδη ξεκίνησε...


...for 9 days in a row. If that is not success, I do not know what is...
Tomorrow night I return to work. Yet, I prefer to think that tomorrow is still far away. I'm still on vacation and I would like to write a few words about it.
There we go : I had the need to read books. Again. I had the inspiration to write. Again. I was calm... Truly priceless... 
It is nice to rediscover your hobbies. It is refreshing. It is... humane... Not that the job is that tiring. It's just so mechanical and demands so fast a pace that very often you forget to be human. The need to be humane,  in opposition with the need to eat, to hydrate and to sleep does not show intense symptoms. It's easy to be set aside. You become a machine without even realizing it. The sad part is when you come to think that this is the normal human behavior...
 To be away from home at least 12 hours a day while trying to gather all my chores in 4 hours was more than tiring. It was irritating. It was unnatural. As well as not being able to do things I like during the day or not communicating properly with the ones I love...
And when the time for your day off or vacation arrives, you are wasted. And if you do not have children (and from this aspect thankfully I don't have any yet) you can sleep. A lot. A great lot. That's what I did among other things. I took advantage of these days and I slept and spent time with my companion and yes, I started to write and read again. I even had a relaxed schedule for my housechores. Calmly. Without overloading the daily plan and without panicking if I was bored to do something. 
I even sat at my balcony to write, drinking tea...
These days I realized that time is truly valuable and needed. Needed not only so you can cram a thousand obligations together but also to relax so you can see and enjoy the beauty of being human...
Funny thing! Tomorrow has already begun...

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

The Loveliest Colours - Τα Πιο Όμορφα Χρώματα

Τα χρώματα του πρωινού είναι μοναδικά ακόμα κι αν ξυπνάς νωρίς για να πας στη δουλειά

Morning colours are unique even when you wake up early to go to work

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Long Time No See... - Χρόνια και Ζαμάνια...




Εντάξει, δεν πέρασαν και χρόνια, ευτυχώς αλλά είναι πολύς καιρός από το Γενάρη...
Κι εγώ εξαφανίστηκα.. Άλλαξαν αρκετά πράγματα : ο τόπος εργασίας μου,ο χρόνος μου, η διάθεση και η ενέργειά μου... Αυτοματοποιήθηκα κατά ένα τρόπο, αλλά θέλω να προσπαθήσω να βρω ξανά χρόνο για τα πράγματα που πάντα μου άρεσε να κάνω.
Οπότε είμαι πάλι εδώ...
Ας καθίσουμε λοιπόν αναπαυτικά και ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ξανά... όνειρα...

Ok, it hasn't been years, but it has been a long time since January...
And I disappeared... Plenty of things have changed : my job location, my spare time, my mood and my energy... I was automatized in a way, but I want to try and find again time for the things I always liked to do.
So I am here again...
Let's just sit cozily and try to create again... dreams...


Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Joyeux Noël - Merry Christmas - Καλά Χριστούγεννα






Επειδή ξέρω ότι αύριο δε θα καταφέρω να κάνω καμία ανάρτηση, θα δώσω από τώρα τις ευχές μου.
Δεν είναι πρωτότυπες. Υγεία, Αγάπη και Ευτυχία. Ίσως λίγο δεδομένα. Και χρήματα για όσους τα χρειάζονται και ξέρω ότι είναι πολλοί.
Εύχομαι δύναμη, πίστη. Εύχομαι καλοσύνη. Βασικά εύχομαι να επιλέγουμε την καλοσύνη. Γιατί και αυτή τελικά, Επιλογή μας είναι, όπως πολλά άλλα πράγματα στη ζωή....
Η λίστα μου θα μπορούσε να είναι ατελείωτη,  Αλλά θα καταλήξω με την ευχή να αγαπάτε και να αγαπηθείτε. Για όσο ζείτε.
Καλά Χριστούγεννα!!!!

Since I know  that I am not going to post anything tomorrow I will give my wishes beforehand.
They are not original. Health, Love and Happiness. A bit taken for granted maybe. And money for those who need them and I know they are many.
I wish for strength, faith. I wish for kindness. Basically,  I wish for us to choose kindness. At the end if the day, this proves to be a Choice too, as many things in life....
My list could be endless. But I will close with the wish to love and be loved in return.  As long as you live.
Merry Christmas!!!!!

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

A Baby Girl Set - Ένα Σετ για Μπέμπα



Εντάξει, δε τη φωνάζουμε μπέμπα. Έχει ήδη το όνομά της, αλλά μόνο αν συμφωνήσει η μανούλα θα το γράψω.
Λοιπόν, όπως βλέπετε, το σετ περιλαμβάνει, σκουφάκι, κασκόλ και παπουτσάκια. Τα έπλεξα όλα με βελόνες 8mm και αντίστοιχο μαλλί (ακρυλικό). Τα σχέδια τα βρήκα από τρία διαφορετικά βίντεο τα οποία θα σας επισυνάψω. Θα σας επισυνάψω επίσης το βίντεο που βρήκα τα τριαντάφυλλα (είναι τόσο εύκολο που και κάποιος που τώρα ξεκινά από την αρχή μπορεί να το κάνει).Το σκουφάκι βγήκε μεγάλο, αλλά δε με πειράζει γιατί θα χαρώ αν το φορέσει και πιο μεγάλη. Εννοείται ότι χρησιμοποιείται ότι χρώματα θέλετε. Σε εμένα (αν και η μανούλα μου διαφωνεί) άρεσε πολύ ο συνδυασμός ροζ και γαλάζιου που δεν κάνει το σετ λιγότερο κοριτσίστικο.
Για να το δοκιμάσω, έστειλα φωτογραφία με το ένα παπουτσάκι στη μαμά της μικρής και της άρεσε πολύ.

Ok, we do not call her baby girl. She already has a name, but only if mommy agrees will I write it down.
Well, as you can see, the set includes, hat, scarf and shoes. I knitted them all with 8mm needles and corresponding yarn (acrylic). I found the patterns from three different videos which I am going to paste for you. I will also paste the video where I found the roses (it is so easy that even a total beginner can make it). The hat turned out a bit big, but I do not mind for I will be glad if she wears it when she is older. It is clear that you can use whatever colors you like. I (though my mommy disagrees) liked very much the combination of pink and light blue that does make the set less girly.
To try it, I sent the photo of one shoe the the girl's mama and she liked it very much.

  • For the Hat - Για το Σκουφί 



  • For the Scarf - Για το Κασκόλ


Baby Buds Knit Stitch | Buds Knitting Pattern


  • For the Shoes - Για τα Παπούτσια




  • For the Roses - Για τα Τριαντάφυλλα


Welcome to my World! - Καλώς Ήλθατε στον Κόσμο μου!